Posts

धुक्याच्या परीची Water Cycle जादू 🌫️💧

Image
  धुक्याच्या परीची Water Cycle जादू  🌫️💧 सकाळी सकाळी आजी अंगणात तुळशीला पाणी घालत होती. तेवढ्यात आजोबा वर्तमानपत्र वाचत म्हणाले, “आज पुन्हा धुके आहे… हिवाळा चांगलाच बसलाय!” आई स्वयंपाकघरातून हसत बाहेर आली, “अहो, हे धुके नाही, ढग खाली उतरलेत बहुतेक!” तेवढ्यात अचानक अंगणात पांढुरका, हलका धूर फिरायला लागला… आणि त्यातून  धुक्याची परी  प्रकट झाली! आजी घाबरून म्हणाली, “अरे देवा! हे काय नवीन यंत्र आहे?” आजोबा डोळे चोळत म्हणाले, “माझा चष्मा चुकीचा नंबरचा तर नाही ना?” 😄 परी हसून म्हणाली, “घाबरू नका! मी Water Cycle शिकवायला आलेय.” तिने बोट फिरवताच पाण्याचे थेंब वर जाऊन वाफ झाले. “हे बघा, सूर्य आला की पाणी  वाफ बनतं  — याला Evaporation म्हणतात.” मग ते थेंब ढगात बदलले. “हे Condensation!” क्षणात हलका पाऊस पडला. “आणि हा झाला Rain!” आई टाळ्या वाजवत म्हणाली, “अरे वा! इतकं सोपं कधीच समजलं नव्हतं.” आजी हसून म्हणाली, “म्हणजे माझ्या अंगणातलं पाणी फिरून परत माझ्याच झाडांकडे येतं!” आजोबा डोळा मारत म्हणाले, “पाणी पण घरचं घरचं करतं तर!” 😄 धुक्याची परी हसली, धुक्यात विरघळली… आण...

खिडकीतून दिसणारी तारांची गोष्ट🤩

Image
  खिडकीतून  दिसणारी तारांची गोष्ट रात्रीची वेळ होती. घरात मऊ पिवळा प्रकाश होता. खिडकीबाहेर आकाशात तारे लुकलुकत होते. चिंटू आणि मीनू उशीवर बसून खिडकीकडे पाहत होते. “आई… आज तारे जास्त चमकतात,” मीनू हळूच म्हणाली. आई हसली आणि दोघांना जवळ घेतलं. “आज मावशी आलीय ना, म्हणून.” मावशी समोरच्या खुर्चीत बसल्या होत्या. डोळ्यांत चमक, ओठांवर हसू. त्या खिडकीकडे हात दाखवत म्हणाल्या, “तुम्हाला माहितेय का, आपण जे तारे पाहतोय… ते आत्ताचे नसतात.” चिंटू गोंधळला. “मग ते कुठले?” “खूप जुने,” मावशी म्हणाल्या. “त्या तारांचा प्रकाश आपल्यापर्यंत यायला वर्षं लागतात. म्हणजे आपण आकाशात भूतकाळ पाहतो.” मीनूचे डोळे मोठे झाले. “मग आकाश म्हणजे गोष्टींचं पुस्तक आहे!” आईने हलकेच मान डोलावली. “आणि झोप म्हणजे त्या गोष्टी लक्षात ठेवण्याची वेळ.” खिडकीबाहेर एक तारा सरकला. मावशी हसल्या. “तो तारा नाही, उल्का आहे.” चिंटू आणि मीनू हसले. डोळे मिटले. घर शांत झालं. तारे अजूनही चमकत होते. आणि गोष्ट… मनात राहिली ✨

काजव्यांचा प्रकाश कसा तयार होतो?✨🪲

Image
  काजव्यांचा प्रकाश कसा तयार होतो? ✨🪲 चिमुकली  गुंजन  आणि तिचा खोडकर भाऊ  आरव  सुट्टीत आजोळला गेले होते. त्या रात्री लाईट गेली आणि आजी म्हणाली, “चला, अंगणात बसूया… आज काजवे पार्टी करणार आहेत!” “काय? काजवे पार्टी?” आरव लगेच उड्या मारू लागला. 😄 थोड्याच वेळात अंगणात लुकलुकणारे छोटे दिवे चमकू लागले. गुंजन डोळे विस्फारून म्हणाली, “हे काजवे लाईट कुठून आणतात गं?” तेवढ्यात एक छोटासा काजवा, नाव  चमचम , त्यांच्या जवळ येऊन म्हणाला, “अरे बाबा! आमच्याकडे बॅटरी नाही, स्विच नाही!” दोघंही चकित! 😲 चमचम हसत सांगू लागला, “आमच्या पोटात एक खास जादू असते. आमच्या शरीरात  लुसिफेरिन  नावाचं रसायन आणि  ऑक्सिजन  एकत्र येतात. तेव्हा प्रकाश तयार होतो. आणि हो, त्यासाठी उष्णता लागत नाही, म्हणून आमचा प्रकाश थंड असतो!” “म्हणजे तुम्ही चालते-फिरते नाईट लॅम्प?” आरव खदखदून हसला. 😂 “बरोबर!” चमचम म्हणाला. “आम्ही हा प्रकाश वापरतो – मित्रांना ओळखायला, एकमेकांशी बोलायला आणि थोडीफार शोबाजी करायला!” ✨ तेवढ्यात अजून काजवे आले आणि अंगण एखाद्या ताऱ्यांच्या मैफिलीसारखं उजळून निघाल...

🎅 सांता आला… पण बेल वाजवायला विसरला! 🎈

Image
  🎅  सांता आला… पण बेल वाजवायला विसरला!  🎈 त्या संध्याकाळी सोसायटीत काहीतरी वेगळंच चाललं होतं. गॅलरीत उभा असलेला चिमुकला आर्यन अचानक ओरडला – “आईईईई… सांता आला!!! 😱🎅” आईने डोक्यावर हात ठेवत विचारलं, “अरे बाबा, सांता बेल वाजवतो ना… हा असा गुपचूप कधी आला?” 🤨 तेवढ्यात खाली पाहिलं तर काय! लाल टोपी घातलेले दहा-बारा सांता, हातात फुगे 🎈, ढोल 🥁, आणि एकाचा तर तारा धरलेला ⭐ सगळे नाचत-गात येत होते! आर्यन टाळ्या वाजवत म्हणाला, “आई, हा सांता फिटनेसवाला वाटतोय! रोज चालत असणार!” 😂 आई हसत म्हणाली, “म्हणूनच तर पोट नाही बाहेर आलेलं… Healthy Me Foundryचा फॉलोअर असणार!” 😜 खालचा सांता वर पाहून ओरडला, “हो हो! रोज चालणं, हसणं आणि आनंद वाटणं — हाच माझा सिक्रेट!” आर्यन खुशीत हात हलवत म्हणाला, “मग मला पण गिफ्ट नको… रोज हसायचं शिकव!” 😍 आणि त्या दिवशी सगळ्यांना कळलं — 🎁  सगळ्यात मोठं गिफ्ट म्हणजे हसणं, हलकं मन आणि थोडी मजा! 🎄 आणि   असंच   हसत - खेळत ,  फुगे   उडवत   आणि   आनंद   वाटत …  ती   संध्याकाळ   सगळ्यांसाठी   एक   पर...

🌞 उन्हाळ्याची सुट्टी आणि कॅरमची मैफिल 🌞

Image
  🌞  उन्हाळ्याची सुट्टी आणि कॅरमची मैफिल  🌞 उन्हाळ्याची सुट्टी लागली होती. पंखा हळू … हळू …  घुर्र करत फिरत होता. घरात बोरीक पावडरचा हलकासा वास दरवळत होता. “चला रे, कॅरम काढूया!” कोणीतरी ओरडलं आणि क्षणात सगळी टोळी जमली. कुणी गुडघ्यावर बसलं, कुणी पोटावर झोपलं, तर कुणी “मी जिंकणारच” अशा थाटात स्ट्रायकर पकडला 😄 पहिली चाल… टिक् ! गोटी सरळ खिशात! “अरे वा! तू तर चॅम्पियन आहेस!” बाकीच्यांचे चेहरे लांबले 😆 दुसऱ्या चालेला स्ट्रायकर उडून बाहेर! “आऊच! आता तुझी पाळी संपली!” सगळे खदखदून हसले. कधी गोटी खिशात, कधी गोटी बाहेर, तर कधी सगळी गोटी एकाच कोपऱ्यात अडकून बसली! मध्येच आईचा आवाज— “जरा शांत खेळा… आणि हात धुवा!” पण त्या आवाजालाही हसण्याचा, खेळण्याचा, आनंदाचा परवाना होता 💛 संध्याकाळ झाली, पंखा अजूनही हळू फिरत होता, पण आठवणी मात्र वेगाने मनात साठत होत्या. मोबाईल नव्हता, नेट नव्हतं, पण  मनापासून हसणं होतं . आणि म्हणूनच… ही कॅरमची मैफिल आजही आठवणीत जिंकते 🥰