आजोबांची संध्याकाळ

 आजोबांची संध्याकाळ – काढ्याच्या आठवणी  संध्याकाळची वेळ. अंगणात मृदू गारवा, ढगांचे केशरी-सावळे रंग आभाळात पसरलेले. खुर्चीत बसलेले आजोबा त्यांच्या आवडत्या मातीच्या मडक्यातून काढ्याचे घुटके घेत होते. आजोबांची ती सवय लहानपणापासूनच सगळ्यांच्या लक्षात राहिलेली.त्यांच्या प्रत्येक काढ्याच्या घोटामागे होती एक आठवण… एक अनुभव… एक घरगुती उपचार. तुळस, आद्रक, मिरी, दालचिनी, आणि थोडासा गूळ – इतकंच. पण आजोबांसाठी तो फक्त काढा नव्हता, तो होता “मायेचा अर्क”.ते सांगायचे,“औषध फक्त शरीरासाठी असतं. पण हा काढा मनालाही उब देतो.”आता त्यांच्या त्या सवयीचं आम्हालाही व्यसनच लागलंय. दर रविवारी संध्याकाळी आम्ही काढा करतो, आजोबांच्या त्या आठवणीसह.आजही, आरोग्याचं खरं गुपित अशाच जुन्या गोष्टींत दडलेलं आहे – प्रेमाने केलेला काढा, हळूहळू घेतलेला वेळ, आणि घरातील स्नेहाचा गंध.