जिर्‍याचा खजिना आणि चिमुकली स्वरू

 

“जिर्‍याचा खजिना आणि चिमुकली स्वरू”

एका सकाळी स्वरा नावाची चिमुकली मुलगी आईच्या किचनमध्ये लपून काहीतरी शोधत होती.

“आई! माझं पोट ढवळतंय… काही तरी गोड आणि झटपट दे ना!”

आईने तिच्याकडे पाहिलं आणि म्हणाली,

“स्वरू बाई, आज आपण खजिना शोधायला जायचंय!”

स्वरा चक्रावली, “खजिना?”

आईने हसत एक छोटा डब्बा उघडला,

आतून लखलखीत छोटे छोटे तपकिरी जिरेबिया हसत हसत बाहेर डोकावत होती

“हे आहे जिर्‍याचा खजिना! हा खजिना पोटासाठी सोन्यासारखा असतो.”

“मग आता काय करायचं?” स्वराने उत्सुकतेने विचारलं.

आईने एक छोटं नाटक केलं —

एका कपमध्ये गरम पाणी, त्यात थोडं जिरे, वरून थोडासा मध…

“हे जादूचं अमृत! ती जिरे दाखवत म्हणाली, हे प्यायल्यावर पोट शांत होईल, आणि तू पुन्हा गाणं म्हणशील.”

स्वराने एक घोट घेतला, डोळे विस्फारले आणि म्हणाली,

“आई! माझं पोट शांत झालं… आणि खरंच, हे गाणं यायला लागलंय—

‘जिरे गोड, गॅसला ठोठ!’”

आई आणि स्वरा दोघीही हसून लोटपोट झाल्या.

⸻

“तुमच्या घरात कोणता असा खजिना आहे जो पोट दुखल्यावर मदतीला धावून येतो? आम्हाला सांगायला विसरू नका!”