सकाळची हवा आणि आनंदाचं जंगल

 

सकाळची हवा आणि आनंदाचं जंगल

एकदा काय झालं, स्वरा आणि चिंटू आजीकडे सुट्टीसाठी आले होते.

आजीने रात्री मऊ गादीवर बसवून गोष्ट सुरू केली…

“दूर एका हिरव्या जंगलात एक धाडसी वाघ राहत होता – त्याचं नाव होतं बबलू!”

स्वराने लगेच विचारलं, “धाडसी म्हणजे काय आजी?”

आजी हसून म्हणाली, “धाडसी म्हणजे जो कशालाही न घाबरता खरं आणि चांगलं करतो.”

बबलूला रोज पहाटे उठून झाडांमध्ये धावायला आणि ताजी हवा श्वासायला आवडायचं.

तो म्हणायचा, “ताजी हवा म्हणजे जंगलाचं प्रेम! ती श्वासात घेतली की शरीर झरझर टवटवितं होतं!”

पण जंगलात काही प्राणी सतत थकलेले वाटायचे. ते धूर, धूळ आणि आळसामुळे बाहेरच येत नसत.

बबलूने एक दिवस सगळ्यांना एकत्र बोलावलं आणि म्हणाला,

“माझ्यासोबत पहाटे चला – बघा, ताजी हवा किती जादूई असते!”

पहाटे, जेव्हा सूर्य नुकताच डोकावत होता, सगळे प्राणी बबलूच्या मागे निघाले.

तेव्हा काय! प्रत्येकाच्या अंगात नवचैतन्य आलं – बिब्बा असो वा बेडूक, सगळे उड्या मारू लागले!

स्वरा डोळे विस्फारून विचारते, “खरंच जादू झाली होती का आजी?”

आजीनं थोडं कुजबुजत सांगितलं, “हो ग! जंगलातली ताजी हवा म्हणजे निसर्गाचं गुपित औषधच आहे!”

तेवढ्यात चिंटू झोपत झोपत म्हणाला,

“आपण उद्यापासून बाल्कनीत रोज हवा घ्यायला जाऊया!”

आजी हसली, पांघरूण ओढून दोघांना मिठीत घेतलं…

⸻

🌿 “ताजी हवा रोज थोडी घेतली, की मन हसतं आणि शरीर नाचतं!”