Health And Peace

🧍🏻साईं आणि 🧍🏻‍♀️टीनूचं पहिलं कीर्तन!👵🏻🎼🪇🪈🥁🎤🌼 आज साई उठला तर बघतो काय – टीनू आईच्या मानेवर झोपलेली आणि आजी नवा गुलाबी साडी नेसून तयार! “आजी, कुठं चाललात?” – साईनं डोळे चोळत विचारलं. “आज ना… आपल्या गावात रुक्मिणी   कीर्तन !  चल ना रे बाबू, आपल्यालाही ये!” साईं आणि टीनू उड्या मारत तयार झाले. टीनूला नेहमीच आजीबरोबर कुठे तरी जायचं म्हणजे मजा वाटायची! दोघं आजीचा हात धरून मंदिरात पोहोचले. मंदिरात मस्त फुलांचा सुगंध, आणि टाळ-चिपळ्यांचा गजर! साईंने विचारलं, “ आजी, हे लोक एवढं जोरात ‘राम कृष्ण हरि’ का म्हणतायत? ” आजी हसून म्हणाल्या, “बाळा, हे म्हणजे देवाचं नाव – मनातलं सगळं टेन्शन पळवणारं जादूचं शब्द!” टीनू चिमुकल्या हातांनी टाळ वाजवत म्हणाली – “राम कृष्ण हरि! राम कृष्ण हरि!” कीर्तनकार काकांनी आज एक गोड गोष्ट सांगितली – “जेव्हा आपण मनापासून प्रार्थना करतो, तेव्हा आपल्या शरीरात एक प्रेमाचं संप्रेरक तयार होतं – त्याचं नाव आहे ऑक्सिटॉसिन ! ” साईंने मोठ्ठे डोळे करत विचारलं, “आजी, ते ऑक्सिटॉसिन कुठं मिळतं? खाण्याचं आहे का?” आजी हसून म्हणाल्या, “नाही रे राजा, ते आपलं शरीरच बनवतं –...

🙆🏻👼🏻बाबांनी शिकवलेली एक स्मार्ट सवय  🧠🧹 “कचरा फक्त कचरापेटीतच – घरात असो की बाहेर!  🏠🗑️🌳 ” एका गावात राहत होता एक लहानसा हुशार मुलगा –  चिंटू! वय होतं सहा वर्षांचं, पण प्रश्न विचारायला तो अगदी मोठ्यांसारखा. एका दुपारी, तो आजीसोबत बाजारात गेला. आजीनं त्याला त्याच्या आवडत्या बिस्किटांचा पुडा दिला. चिंटूनं पटकन बिस्किटं खाल्ली… आणि…  पुठ्ठ्याचा पाकीट रस्त्यावर फेकायला निघाला! तेवढ्यात कुठूनतरी आवाज आला – “ओ चिंट्या! कचरा कुठं फेकतोयस रे?” तो पाहतो तर बाबा! हातात पिशवी, पण डोळ्यांत तपासणी   करणारा   रडार ! चिंटू थोडा गोंधळला. “ अरेच्चा! विसरलो बाबा… ” बाबा हसले आणि म्हणाले, “ आपण घरात असो की बाहेर, कचरा नेहमी कचरापेटीतच टाकायचा. आपण स्वच्छता राखली, तर गाव आणि आपलं मन – दोघंही स्वच्छ राहतील! ” चिंटूनं लगेच पाकीट उचललं, आणि समोर असलेल्या लाल कचरापेटीत टाकलं. प्याच !  – आवाज आला आणि चिंटू खुश झाला. त्या दिवशीपासून चिंटूचं एक गुप्त वाक्य झालं – “मी स्वच्छतेचा सुपरहीरो आहे!” तो आता प्रत्येक वेळेस कचरा शोधतो – फेकायला नव्हे, तर योग्य ठिकाणी टाकायला! ⸻ “...

  विदू आणि टिनू यांना आईने शिकवली दुसऱ्यांना मदत करण्याची कला🤠 एकदा विदू आणि टिनू दोघं भावंडं दुपारी अंगणात खेळत होते. खेळता खेळता शेजारच्या आजींच्या हातातली झोळी खाली पडली आणि त्यातले फळं मातीमध्ये पसरली. विदू पटकन म्हणाला, “टिनू, बघ! फळं सगळीकडे सांडली!” टिनू हसून म्हणाला, “आपण बघत बसूया का?” इतक्यात आईने घरातून हाक मारली, “विदू, टिनू! जरा मदत करा ना आजींना.” आईच्या बोलण्याने दोघंही पटकन पळाले आणि आजींना फळं उचलायला मदत करू लागले. काम झाल्यावर आजींनी आशीर्वाद देत म्हटलं, “तुमची आई किती चांगली शिकवते! दुसऱ्यांना मदत करणं म्हणजे खरं माणूसपण.” त्या रात्री झोपताना आई म्हणाली, “बाळांनो, आपलं आरोग्य फक्त शरीराने नव्हे, मनानेही निरोगी असावं लागतं. आणि मदतीचा हात पुढे करणं हे मानसिक आरोग्याचं पहिलं पाऊल असतं.” तेव्हापासून विदू आणि टिनू रोज एका माणसाला मदत करायचा नवा नियम पाळू लागले – मग तो पाण्याचा तांब्या द्यायचा असो, की वडिलांचे चप्पल शोधून द्यायचं! ⸻ 💡  शिकवण: दुसऱ्यांना मदत करणं म्हणजे मनाच्या आरोग्याची गुरुकिल्ली. जसं आपण शरीरासाठी व्यायाम करतो, तसं दयाळूपण आणि सहकार्य मनासाठ...

  ✨🐥  टिनू-मिनू आणि चिमण्यांची धमाल पार्टी!  🎉🌾 टिनू, मिनी! बाल्कनीत येता का? बघा बघा, आपल्या कुंडीवर चिमण्यांनी घरटं केलंय!”  आजीने हाक मारली. दोनही भाऊबहिणी धावत बाल्कनीत आले. एक छोटीशी चिमणी आपल्या पिल्लांसोबत कुंडीत बसलेली होती. मिनीला खूप मजा वाटली. “टिनू, आपल्याला यांना काही खायला द्यायचं का?” “हो ना! पण चिमण्यांना काय आवडतं?” टिनू विचारात पडला. आजीनं प्रेमाने सांगितलं, “चिमण्यांना बाजरी, ज्वारी, तांदूळ, आणि कधी कधी फळांचे तुकडेही आवडतात. पण चकचकीत पॅकेट्समधलं खाणं त्यांच्यासाठी नाही बरं का.” टिनू आणि मिनीने लगेच एक लहानसा डब्बा घेतला, त्यात थोडं बाजरीचं दाणं टाकलं, आणि आजीनं शिकवलेलं लक्षात ठेवून पाणीही बाजूला ठेवलं. सकाळी सकाळी चिमण्या येऊन त्यांच्या डब्यातून दाणं टिपायच्या, आणि चिवचिवाट करत “थॅंक यू” म्हणायच्या! मिनी हसत म्हणायची, “बघ टिनू, आपली चिमणी बाय हसली!” एक दिवस आजीने त्यांना सांगितलं , “मुलांनो, चिमण्यांसाठी अन्न ठेवणं म्हणजे निसर्गाशी आपली मैत्री. आणि ही एक आरोग्याची सवयसुद्धा — आपण जर प्रत्येकाने थोडं थोडं दिलं, तर किती जीवांचं पोट भरू शकतो ना!...

  🛍️  रेणू आणि आजीची बाजारवारी सकाळी रेणू उठली, डोळे चोळतच पाहते, तर आजी आधीच तयार — सुंदरशी चंद्रकल्याची साडी, केसात गजरा आणि चेहऱ्यावर हसरा उजळ चेहरा! “रेणूss, उठ! आज आपण बाजारात जायचं आहे,” आजीने हाक मारली. “होsssss! मी तयार होते!” रेणूने उडीच मारली. नाश्ता झाला — आजीचं खास पौष्टिक लाडू आणि गरम दुध! डब्यात फरसाण टाकला आणि दोघींची बाजारवारी सुरू झाली. गल्लीत पोहचल्यावर, समोरून हसतमुख रिक्शावाला काका आले — “आज्जी, बसा बसा! आज तुमच्यासाठी खास VIP सीट आणि रेणूच्या आवडत्या सैर!” रिक्शा मध्ये बसल्यावर, रेणूने खिडकीतून बघत, प्रत्येक माणसाला हात हलवायला सुरुवात केली. रिक्शा थांबताच — बाजारात ओळखींची रेलचेल! “आज्जी नमस्कार!” “रेणू, तू किती गोंडस दिसतेस!” सगळ्यांचं लक्ष दोघींवर! भाज्यांचा सुगंध, फळांचे रंग, आणि गुळाच्या वासाने बाजारात वेगळीच मजा होती. रेणूने पिशवी उचलून आजीला मदत केली, आणि दोघींनी मिळून सर्व खरेदी केली. घरी जाताना आजीने हसून विचारलं, “रेणू, आज काय खरेदी झाली?” रेणूने उड्या मारत उत्तर दिलं — “भाज्या, गूळ… आणि खूप साऱ्या स्मितहास्याच्या भेटी!” आजीने कुशीत घेत म्हणाली ...

  🌿  गायू, निम्मी आणि धमाल ताकद मोकळं   आकाश  – मस्त   व्यायाम😃 “संडे म्हणजे फुल मस्ती!” गायू झोपेतून उठताच ओरडली. “चल निम्मी, आज आपण आपला बळवान दिवस करूया!” निम्मी उडी मारत म्हणाली – “होssss! झाडांखाली धावूया, फुगडी खेळूया, आणि मोठ्ठा श्वास घेऊया!” सगळ्या मैत्रिणी तयार! हातात नाड्या, केसात फुलं, आणि मनात फुलपाखरं! त्या माळरानावर पोचल्या. कोणी झाडावर   चढलं, कोणी हवा   मिठी   मारली, कोणी गवतावर   लोळत   हसत   होती ! गायू ओरडली, “हे बघा! आपण खेळतो म्हणजेच अंगातली बॅटरी फुल चार्ज होतेय!” निम्मीने डोळे मिटले, श्वास घेतला, आणि हसून म्हणाली – “हाआआ… ही हवा म्हणजे मस्त ताकदभरी आईस्क्रीम वाटते!” तेवढ्यात झाडाखाली बसलेली आजी हसत म्हणाली – “बाळांनो, हीच खरी ताकद आहे – हसणं, धावणं आणि झाडाखाली मन मोकळं करणं!” सगळ्याजणी ओरडल्या – “आजीनं पक्कं खरं सांगितलं!” आणि पुन्हा सुरू झाली मस्ती आणि व्यायामाची धमाल! ⸻ मोठ्या गोळ्या नाही, भारी पावडर नाही – मोकळं आकाश, झाडं, आणि थोडंसं खेळ – हाच असतो ‘ताकदीचा झक्कास फॉर्म्युला’!