चिऊ-दिनू आणि जांभळांची शर्यत 🍇

 

चिऊ-दिनू आणि जांभळांची शर्यत 🍇

पावसाची रिमझिम सुरुवात झाली होती. रविवारची निवांत सकाळ.

बाबा मार्केटमधून मोठ्ठी कापसासारखी रुमालाने झाकलेली जांभळांची पेटी घेऊन आले.

“अगं बघ गं, किती ताजं गडद जांभळं मिळालं!”

असं म्हणत बाबा आत आले, तर आई पटकन जांभळं धुऊन स्वच्छ करून टेबलावर ठेवायला लागली.

तेवढ्यात मामी आणि आजी दोघींनी खिडकीतून बाहेर बघितलं आणि म्हणाल्या,

“किती मस्त दिसतंय ग! पावसातली ही जांभळं म्हणजे हिवाळ्याच्या सुरुवातीची खास देणगी!”

मामीनी हसत चिऊ आणि दिनूला हाक मारली,

“ए छोट्यांनो! काय म्हणता, कोण जास्त जांभळं खाणार?”

चिऊ लगेच म्हणाली, “मी! मी तर तीन झाडं चढून खाल्ली आहेत आधी!”

दिनू पण काही कमी नव्हता, “हूं! मी तर रोज खतो जांभळं. बघच आता!”

शर्यत सुरू झाली. चिऊ आणि दिनू टेबलभोवती उभे राहिले.

आईने दोघांसमोर सारखं जांभळं ठेवून दिलं, आणि बाबा म्हणाले,

“शर्यत ठीक आहे, पण पोट भरल्यावर थांबायचं – नाहीतर डॉक्टरकाकांकडे दौरा!”

सगळे हसले.

आजीनं मधूनच एक टिप दिली,

“जांभळं हे मधुमेहासाठी खूपच उपयोगी. पण फार खाल्लं, तर पोट बिघडतं बरं का!”

मामी म्हणाल्या, “हो आणि ते जीभीत रंग लावतात म्हणून गम्मत वाटते, पण तोंड नीट धुवा नंतर!”

शर्यत मजेत झाली. शेवटी चिऊ आणि दिनू दोघं थांबले, दोघांनीही ५-५ जांभळं खाल्ली होती.

आई म्हणाली, “वा! दोघंही शहाणे – आरोग्यही सांभाळलं आणि मजाही केली!”

सगळ्यांनी एकत्र गोड हसून पुन्हा एकेक जांभूळ उचललं… आणि पावसाच्या टपटप धुंद आवाजात, घरात भरली होती जांभूळ-गोड गप्पांची आणि हसण्याची शर्यत!