आई – चिंटू – आर्या आणि ‘चिंता हटाव मोहीम!😃
आई – चिंटू – आर्या आणि ‘चिंता हटाव मोहीम!😃
रात्रीची वेळ होती.
चांदोबा डोंगर मागं लपून बसला होता,
आणि आर्या आणि वेद मऊ मऊ उशीवर लोळत होते.
आई,” चिंटू कुजबुजला, “माझं मन गोंधळलेलं आहे. उद्या स्कूलमध्ये कविता बोलायची आहे ना… मला भीती वाटतेय!”
आर्यानेही मान डोलावली, “माझंही मन जरा घाबरलेलं आहे. बाई ओरडतील का?”
आईने ओढणी घालून गुडूप केले दोघांना,
आणि म्हणाली —
“आज एक भारी गोष्ट सांगते… चिंता कुठे लपली आहे?”
☁️ “चिंता नावाची एक लपाछपी करणारी बाई होती!”
ती दिसायची नाही…
पण मनात शिरली की सगळं गडबड!
डोकं गरगर… पोटात फुलपाखरं…
कधी ओढणी, कधी उलटी गिनती, काही कळायचंच नाही!
एकदा छोटा चिंटू कविता म्हणायच्या तयारीत होता.
तो म्हणाला, “आई गं, माझं पोट थोडं वळवळतंय…
कविता विसरेन का काय?”
आई म्हणाली, “अरेच्चा! चिंता आली वाटतंय… लपलीय कुठं?”
चिंटूने डोळे मोठ्ठे केले… “कुठे गं आई?”
⸻
🧘♂️ “ती मनातच लपते रे! पण एक जादू आहे…”
आई म्हणाली –
“ती श्वासाला खूप घाबरते.
म्हणून डोळे मिट,
आणि असं कर —
श्वास आत घे… झपाटून…
हळूच सोड… फूऽऽऽ”
चिंटूने तसं केलं… एक… दोन… तीन वेळा…
आणि बघता बघता, चिंता बोबडी वळून पळाली!!
आता काय?
चिंटू जोरात कविता म्हणाला!
पप्पांनी टाळ्या दिल्या, आईने मिठी मारली,
आणि चिंता?
ती झाडावर बसून गारवा घेत होती,
कारण ती श्वासाला झेपली नाही!
😴 गोष्ट संपली… आणि चिंटू -आर्या झोपले
आई हळूच म्हणाली –
“पुढच्या वेळी भीती वाटली,
तर विचार करायचा —
चिंता आली, तर तिला शोधून पळवायचं!
चिंता कुठे लपली आहे?
आणि श्वास घेऊन, तिला फूऽऽऽ करून उडवून द्यायचं!
Comments
Post a Comment