🎓निकालाचा दिवस आणि 👵🏻आजीचं मोलाचं बळ😇

 

🎓निकालाचा दिवस आणि 👵🏻आजीचं मोलाचं बळ😇

📚 निकालाचा दिवस होता. शाळेची शेवटची घंटा झाली, आणि सगळी मुलं धावतपळत बाहेर पडली.

शिवचा चेहरा आनंदानं फुललेला — गणितात तब्बल ९० गुण!

पण नितू मात्र शांत होती. डोळे भरून आलेले, आणि हातात थरथरत धरलेली मार्कशीट.

गणित — तिचा आवडता विषय — पण गुण फक्त ४०…

👵 घरात येताच आजी तिला ओळखून गेली.

हळूच तिच्या शेजारी बसत विचारलं,

“काय ग नितू? तू तर रोज तासन्‌तास अभ्यास करत होतीस!”

नितूचा आवाज थरथरत होता,

“हो गं आजी… पण तरीपण चुकलं कुठेतरी… मार्क्स खूपच कमी आले.”

🌿 आजी काही क्षण गप्प राहिली. नुसती समजूत नव्हती हवी, तिच्या मनात सखोल विचार चालू होते.

तिनं नितूचा हात धरला आणि म्हणाली,

“अगं, तुला माहितीये का — आंब्याचं झाड जेवढं उंच वाढतं,

तेवढंच खोल जातं त्याचं मुळं.

कधी कधी झाडाची उंची दिसते सगळ्यांना, पण त्याची मुळं —

ती खरी ताकद असते.

तुझी मेहनत हीच तुझी मुळं आहे. गुण नाही आले, पण तू खचली नाहीस — हेच तुझं बळ!”

🌈 नितूच्या चेहऱ्यावर हळूवार हास्य फुललं.

तेवढ्यात शिव आला, आपल्या मार्कशीटच्या मागे काहीतरी लिहिलं

आणि नितूच्या हातात दिलं:

📝 “पुढच्या वेळेस, आपण मिळून अभ्यास करू.

मार्क्सपेक्षा मैत्री आणि प्रयत्न मोठे!”

🌟 आजचा धडा:

“गणितातील गुण हे यशाचं मोजमाप नाही —

ते एक नवीन सुरुवात सांगतात,

जिथे धडपड, मैत्री आणि आजीचं बळ असतं पाठीशी.