Posts

Showing posts from December, 2025

खिडकीतून दिसणारी तारांची गोष्ट🤩

Image
  खिडकीतून  दिसणारी तारांची गोष्ट रात्रीची वेळ होती. घरात मऊ पिवळा प्रकाश होता. खिडकीबाहेर आकाशात तारे लुकलुकत होते. चिंटू आणि मीनू उशीवर बसून खिडकीकडे पाहत होते. “आई… आज तारे जास्त चमकतात,” मीनू हळूच म्हणाली. आई हसली आणि दोघांना जवळ घेतलं. “आज मावशी आलीय ना, म्हणून.” मावशी समोरच्या खुर्चीत बसल्या होत्या. डोळ्यांत चमक, ओठांवर हसू. त्या खिडकीकडे हात दाखवत म्हणाल्या, “तुम्हाला माहितेय का, आपण जे तारे पाहतोय… ते आत्ताचे नसतात.” चिंटू गोंधळला. “मग ते कुठले?” “खूप जुने,” मावशी म्हणाल्या. “त्या तारांचा प्रकाश आपल्यापर्यंत यायला वर्षं लागतात. म्हणजे आपण आकाशात भूतकाळ पाहतो.” मीनूचे डोळे मोठे झाले. “मग आकाश म्हणजे गोष्टींचं पुस्तक आहे!” आईने हलकेच मान डोलावली. “आणि झोप म्हणजे त्या गोष्टी लक्षात ठेवण्याची वेळ.” खिडकीबाहेर एक तारा सरकला. मावशी हसल्या. “तो तारा नाही, उल्का आहे.” चिंटू आणि मीनू हसले. डोळे मिटले. घर शांत झालं. तारे अजूनही चमकत होते. आणि गोष्ट… मनात राहिली ✨

काजव्यांचा प्रकाश कसा तयार होतो?✨🪲

Image
  काजव्यांचा प्रकाश कसा तयार होतो? ✨🪲 चिमुकली  गुंजन  आणि तिचा खोडकर भाऊ  आरव  सुट्टीत आजोळला गेले होते. त्या रात्री लाईट गेली आणि आजी म्हणाली, “चला, अंगणात बसूया… आज काजवे पार्टी करणार आहेत!” “काय? काजवे पार्टी?” आरव लगेच उड्या मारू लागला. 😄 थोड्याच वेळात अंगणात लुकलुकणारे छोटे दिवे चमकू लागले. गुंजन डोळे विस्फारून म्हणाली, “हे काजवे लाईट कुठून आणतात गं?” तेवढ्यात एक छोटासा काजवा, नाव  चमचम , त्यांच्या जवळ येऊन म्हणाला, “अरे बाबा! आमच्याकडे बॅटरी नाही, स्विच नाही!” दोघंही चकित! 😲 चमचम हसत सांगू लागला, “आमच्या पोटात एक खास जादू असते. आमच्या शरीरात  लुसिफेरिन  नावाचं रसायन आणि  ऑक्सिजन  एकत्र येतात. तेव्हा प्रकाश तयार होतो. आणि हो, त्यासाठी उष्णता लागत नाही, म्हणून आमचा प्रकाश थंड असतो!” “म्हणजे तुम्ही चालते-फिरते नाईट लॅम्प?” आरव खदखदून हसला. 😂 “बरोबर!” चमचम म्हणाला. “आम्ही हा प्रकाश वापरतो – मित्रांना ओळखायला, एकमेकांशी बोलायला आणि थोडीफार शोबाजी करायला!” ✨ तेवढ्यात अजून काजवे आले आणि अंगण एखाद्या ताऱ्यांच्या मैफिलीसारखं उजळून निघाल...

🎅 सांता आला… पण बेल वाजवायला विसरला! 🎈

Image
  🎅  सांता आला… पण बेल वाजवायला विसरला!  🎈 त्या संध्याकाळी सोसायटीत काहीतरी वेगळंच चाललं होतं. गॅलरीत उभा असलेला चिमुकला आर्यन अचानक ओरडला – “आईईईई… सांता आला!!! 😱🎅” आईने डोक्यावर हात ठेवत विचारलं, “अरे बाबा, सांता बेल वाजवतो ना… हा असा गुपचूप कधी आला?” 🤨 तेवढ्यात खाली पाहिलं तर काय! लाल टोपी घातलेले दहा-बारा सांता, हातात फुगे 🎈, ढोल 🥁, आणि एकाचा तर तारा धरलेला ⭐ सगळे नाचत-गात येत होते! आर्यन टाळ्या वाजवत म्हणाला, “आई, हा सांता फिटनेसवाला वाटतोय! रोज चालत असणार!” 😂 आई हसत म्हणाली, “म्हणूनच तर पोट नाही बाहेर आलेलं… Healthy Me Foundryचा फॉलोअर असणार!” 😜 खालचा सांता वर पाहून ओरडला, “हो हो! रोज चालणं, हसणं आणि आनंद वाटणं — हाच माझा सिक्रेट!” आर्यन खुशीत हात हलवत म्हणाला, “मग मला पण गिफ्ट नको… रोज हसायचं शिकव!” 😍 आणि त्या दिवशी सगळ्यांना कळलं — 🎁  सगळ्यात मोठं गिफ्ट म्हणजे हसणं, हलकं मन आणि थोडी मजा! 🎄 आणि   असंच   हसत - खेळत ,  फुगे   उडवत   आणि   आनंद   वाटत …  ती   संध्याकाळ   सगळ्यांसाठी   एक   पर...

🌞 उन्हाळ्याची सुट्टी आणि कॅरमची मैफिल 🌞

Image
  🌞  उन्हाळ्याची सुट्टी आणि कॅरमची मैफिल  🌞 उन्हाळ्याची सुट्टी लागली होती. पंखा हळू … हळू …  घुर्र करत फिरत होता. घरात बोरीक पावडरचा हलकासा वास दरवळत होता. “चला रे, कॅरम काढूया!” कोणीतरी ओरडलं आणि क्षणात सगळी टोळी जमली. कुणी गुडघ्यावर बसलं, कुणी पोटावर झोपलं, तर कुणी “मी जिंकणारच” अशा थाटात स्ट्रायकर पकडला 😄 पहिली चाल… टिक् ! गोटी सरळ खिशात! “अरे वा! तू तर चॅम्पियन आहेस!” बाकीच्यांचे चेहरे लांबले 😆 दुसऱ्या चालेला स्ट्रायकर उडून बाहेर! “आऊच! आता तुझी पाळी संपली!” सगळे खदखदून हसले. कधी गोटी खिशात, कधी गोटी बाहेर, तर कधी सगळी गोटी एकाच कोपऱ्यात अडकून बसली! मध्येच आईचा आवाज— “जरा शांत खेळा… आणि हात धुवा!” पण त्या आवाजालाही हसण्याचा, खेळण्याचा, आनंदाचा परवाना होता 💛 संध्याकाळ झाली, पंखा अजूनही हळू फिरत होता, पण आठवणी मात्र वेगाने मनात साठत होत्या. मोबाईल नव्हता, नेट नव्हतं, पण  मनापासून हसणं होतं . आणि म्हणूनच… ही कॅरमची मैफिल आजही आठवणीत जिंकते 🥰

मेघाची छोटी चूक आणि मोठा धडा

Image
  🌙  मेघा आणि लक्ष देण्याचं गुपित  🌙 संध्याकाळची वेळ होती. रस्त्यावर दिवे लागायला सुरुवात झाली होती. मेघा कानावर मोठे हेडफोन लावून, पुस्तकात हरवून चालत होती. तिच्या डोक्यात वेगवेगळे विचार फिरत होते — 🌸 ढग 🌸 फुलं 🌸 एक सुंदर गोष्ट पण रस्ता मात्र थोडा वेगळाच होता. “अरे बघ! इथे खड्डा आहे!” कामगार काका हात हलवत होते. “हे बघ! जड वस्तू वरून चालली आहे!” लोक ओरडत होते. “थांब!” खिडकीतून मुलगी हसत हाक मारत होती. पण मेघाला काहीच ऐकू येत नव्हतं. तेवढ्यात तिच्या पायाजवळ छोटा कुत्रा धावत आला. त्याच्या मागे एक चिमुकली खारही पळत होती. मेघा थबकली. पहिल्यांदाच तिने डोकं वर केलं. आणि पाहिलं… 🚧 समोर खड्डा 🏗️ वरून लटकलेली जड वस्तू 👷 काका सावध करत होते 🐶 प्राणीही घाबरले होते मेघाचं मन थोडं घाबरलं… पण लगेच शांतही झालं. तिने हेडफोन काढले. पुस्तक मिटलं. आणि ती सावकाश बाजूने चालू लागली. थोडं पुढे गेल्यावर ती थांबली, एक खोल श्वास घेतला… आणि हळूच हसली. त्या दिवशी मेघाला एक गुपित समजलं. ✨  स्वप्न पाहणं सुंदर आहे… पण जागं राहून चालणं अधिक महत्त्वाचं आहे.  ✨ त्या रात्री झोपताना मेघा म...